18+ met een beperking

mijn ervaring
soumia

'Wij moeders begrijpen elkaar'

Er zijn ouders die zich afsluiten. Die willen met niemand contact, niet met familie, niet met hulpverleners. Ik heb dat niet gedaan. Vanaf het begin heb ik gezocht naar hulp. Veel gepraat. Ik heb juist mijn deuren geopend voor iedereen. Therapeuten, mensen van MEE, onderzoekers, iedereen. Ik sprak toen nog geen Nederlands, ik had geen familie hier. Maar ik stond niet alleen. De hulpverleners waren mijn familie. Zij leerden van onze situatie en ik leerde van hen.

Dat was een heel verschil met de andere moeders toen we net met het moedernetwerk begonnen. Zij waren heel bescheiden en vonden het eng om over hun leven te praten. Doordat ik veel vertelde, kwamen zij ook los. Ik liet zien dat praten oké is. Er is niks mis mee. Alle moeders in het netwerk hebben een kind met een beperking. Dat hebben we met elkaar gemeen, dat herkennen we in elkaar. Je voelt je dan minder alleen staan.

moedernetwerk

Hert klinkt misschien raar, maar zij begrijpen mij beter dan mijn eigen zussen. Mijn zussen en moeder proberen me te begrijpen, ze houden van me, maar ze begrijpen me niet. Als je niet dag in dag uit leeft in deze situatie, dan is het moeilijk te begrijpen. Zij hebben geen kind met een beperking. De moeders in het netwerk wel. Wij kennen elkaars leven. Voordat je begint te praten, snap je al wat de ander bedoelt.

Ik was ooit bij een andere groep, de MEE organiseerde ochtenden voor Marokkaanse moeders. Bijpraten, maar je hebt er niets aan. Er was ook geen echte begeleiding, als we vragen hadden, mochten we dat laten weten. Wat een verschil met ons moedernetwerk! Wij hebben goede begeleiding en de moeders houden elkaar op de hoogte van nieuwe ontwikkelingen.

zelf beslissen

We wisselen ervaringen en informatie uit, bespreken thema's die we belangrijk vinden. En we nodigen gastsprekers uit. We beslissen zelf wat we gaan uitzoeken, waar we meer over willen weten. Over het persoonsgebonden budget (pgb), over verzekeringen, over op reis gaan, over voeding.

We vertrouwen elkaar voor 100 procent. Alle moeders zijn heel open over hun ervaringen en hebben een enorme drang om door te zetten. We willen het beste voor ons kind, zeker als we voelen of weten dat er meer kan dan nu gebeurt.

We zijn niet zo gebonden aan de tijd. We geven en nemen. Als we met elkaar nog niet uitgepraat zijn, praten we door. Die steun en hulp, dat blijft nodig, keer op keer. Want er zijn veel gezinnen die binnen een klein cirkeltje blijven. Hun wereld wordt kleiner en kleiner. Ze zijn het niet gewend om te praten of om hulp te vragen. Zij zetten zichzelf eigenlijk aan de kant om hun traditie en cultuur te beschermen.

vaders

Voor vaders is het moeilijk. Moeders zijn van praten. Vaders niet. Wij moeders laten de vaders achter de schermen. Wij zouden hen er meer bij moeten betrekken. Je zou het met het hele gezin moeten doen.