18+ met een beperking

mijn ervaring
Naima

'Mijn buren weten nu wat er aan de hand is'

Mijn kind maakt herrie, ze slaat met de deuren. Maar de buren zeggen daar niks van, het contact met hen is goed. Ik denk doordat ik veel met hen praat. Ik vertel hen wat de geluiden betekenen, waarom Hasna soms woedeaanvallen heeft. Ik ben daar heel open in, dat helpt. Mijn buren weten nu beter wat er aan de hand is.

Ik ken ook gezinnen, die dat niet doen. Die houden alles binnenshuis. Ik snap dat wel, het is best moeilijk om over te praten. Maar dan bellen de buren de politie Ze klagen over overlast of zijn bang dat er iemand mishandeld wordt. Vroeger, als Hasna veel herrie maakte, belden de buren mij om te vragen wat er was. Die telefoontjes kwamen dan net op het verkeerde moment. Of ze kwamen aan de deur. Maar ik heb dan juist tijd nodig met mijn dochter en kan niet aan de telefoon of aan de deur komen. Het hielp toen ik dat uitlegde. Nu snappen ze dat beter. Ze wachten tot ik zelf bel of even langsga.

tradities

Onze traditie is om je problemen binnen te houden. Belast een ander niet, het is jouw probleem. Los het zelf op. Zeg niks, er komt alleen maar roddel van. Sommigen schamen zich voor hun kind, zeker als ze op bezoek gaan bij familie of vrienden. Die schaamte komt ook uit onwetendheid. Dus ze zeggen niets, vertellen niets.

Ik dacht, misschien is het wel mijn eigen schuld. Je slikt en slikt. Maar op een gegeven moment ontplof je. Ik werd er depressief van. Alles moest eruit. Ik heb toen bij een psycholoog geleerd om te praten over mezelf. Ik vond het makkelijker om over mijn dochter te praten dan over mijn eigen zorgen en pijn. Maar het voelde goed om erover te praten, ik kon het delen met iemand en stond er niet meer alleen voor.

geen schaamte

Ik denk nu zo, als je niks zegt, kan niemand je helpen en weten ze ook niet hoe. Sommige problemen zijn te groot om in je eentje op te lossen. Maar ja, dat moet je wel kunnen. Iedereen is anders. Niet iedereen praat gemakkelijk. Ik ben van het praten. Ik vertel alles, ik schaam me niet.

In Marokko zie je veel mensen op straat met een beperking. Op de markt, in het koffiehuis, overal. Dan schrik je minder. In Nederland is het meer verstopt. Het valt dan veel meer op, je bent het niet gewend. Je ziet soms mensen schrikken.