18+ met een beperking

mijn ervaring
Habiba

Ik dacht: niemand is zoals hij

Ik keek als moeder. Toen Bilal 1,5 jaar was zag ik dat het niet goed was, dat hij rare dingen deed. Heel anders dan zijn oudere broers. Op het consultatiebureau heb ik dat verteld, toen gingen we naar de huisarts, de kinderarts en zo begonnen de onderzoeken.

Als moeder is het moeilijk te accepteren dat je kind anders is. Je hoopt dat het niet zo is, dat het volgend jaar beter zal gaan. Misschien is-ie hij gewoon traag. Maar toen hij ouder werd, zo'n 6 of 7 jaar, toen kwam het besef. Toen we hoorden dat Bilal autisme heeft, viel ik in een gat. Ik was kapot. Zelfs de artsen huilden met me mee. Toen wisten we dat hij niet beter wordt. We moesten het langzaam aan accepteren, dan kruip je weer omhoog.

Ik weet nog goed toen hij de eerste keer naar de opvang ging. Ik dacht, niemand is zoals mijn kind. Hij is prachtig, maar hij is niet compleet. Toen zag ik daar een ander mooi kind, een prachtige jongen. Ook met autisme. Dat gaf me kracht. Er zijn meer kinderen zoals hij. Ik ben niet de enige.

Moedernetwerk

Ik wilde meer weten. Ik leerde een beetje Engels van televisie en ging Engelse boeken over autisme lezen. Ik las verhalen van andere ouders. Ik wilde ook mijn verhaal vertellen. Autisme is een wildernis voor moeders zoals ik. Ik leer nog steeds bij van andere moeders. Moeders met jongere kinderen kunnen juist weer van mij leren. Zo help je elkaar. Dat is ook de reden dat ik vanaf het begin heb meegedaan met het moedernetwerk.

Ik praat ook veel met een andere moeder over later. Haar dochter woont sinds kort niet meer thuis. Zij woont nu in een woongroep. Dat is goed voor haar, voor haar moeder en haar zusjes die nog thuis wonen. Er zijn minder spanningen en ze doen weer leuke dingen met elkaar. Toch moet ik er niet aan denken, ook al komt het er misschien voor Bilal ook wel van. Het doet pijn als anderen dat tegen je zeggen, dat dat beter is. Het is beter voor hem en voor ons. Maar toch, het is je eigen kind. Ik zal hem nooit loslaten, pas als ik dood ga. Maar ik ben een mens, geen robot, misschien word ik ziek. Ik moet de zorg aan andere mensen leren overlaten.

filmfragment ayse

Hoe reageerden de ouders van Ayse toen de dokter hen vertelde dat Ayse lichamelijke en verstandelijke beperkingen had?


nl Bekijk dit videofragment in het Engels

nl Bekijk dit videofragment in het Marokkaans-Arabisch
nl Bekijk dit videofragment in het Turks