mijn ervaring
Nazia

"Allah, help me. Ik ben maar een mens."

Zaïn (8) is geboren met verstandelijke en fysieke beperkingen. Zijn moeder, de 36-jarige Nazia vertelt over haar leven met Zaïn.

Zaïn zit het liefst de hele tijd achter de computer, ook 's nachts. Hij is dan erg onrustig, een normale nachtrust zit er nooit in voor Nazia. Ook vind zij het moeilijk met hem naar buiten te gaan om bijvoorbeeld boodschappen te doen: 'Omdat de mensen om ons heen dan erg oordelen. Als Zaïn buiten zinnen is doe ik er alles aan om hem tot bedaren te krijgen, maar niemand die helpt. Wanhopig ben ik dan.'

Beste hulp

Overdag gaat Zaïn naar een kinderdagcentrum van de Amsterdamse zorginstelling Cordaan. Hij is daar op zijn plek en kan hier leren. Nazia zorgt ervoor dat hij de beste hulp krijgt: 'Daar word ik wel eens moe van, dat ik steeds moet strijden voor de beste hulp. Het is belangrijk dat hulpverleners ook naar de ouders luisteren en niet altijd uitgaan van wat ze tijdens hun studie hebben geleerd.'

Aandacht tekort

'Mijn dochtertje komt wel eens aandacht tekort. Dat vind ik moeilijk. Zij moet altijd rekening met Zaïn houden en komt altijd op de tweede plaats. Laatst was haar juf boos omdat ze weer te laat op school was. Maar ik heb al zo vaak uitgelegd dat het moeilijk is haar op tijd op school te krijgen vanwege Zaïn.'

Help me

'Het is voor buitenstaanders zo moeilijk te begrijpen wat het betekent een kind als Zaïn te hebben. Mensen zien in mij een sterke vrouw en dat ben ik ook. Maar ze zien me niet 's nachts, als Zaïn me wakker houdt. Dan roep ik ook wel eens: Allah, help me. Ik ben maar een mens.'

Uithuilen

Nazia heeft veel steun aan het netwerk van moeders met kinderen met een beperking. Dankzij die vrouwen kwam ze op ideeën zoals het aanvragen van een persoonsgebonden budget en hulp van een gezinsbegeleider. 'Dat moedernetwerk past in de manier waarop wij in het leven staan. We steunen en helpen elkaar. Wij geven elkaar schouderklopjes en kunnen bij elkaar uithuilen. Voordat ik hen leerde kennen kon ik nergens mijn verhaal kwijt en wist niemand hoe ik me voelde.'

[Bron: Kleur in die zorg! Naar meer interculturalisatie in de verstandelijke gehandicaptenzorg, Stichting Kleur in die Zorg, 2011]